با دهانی پر از سیب تا نبض خیس صبح

من دیوانه ی این خیره بازی هر شبم...

نشسته ام...کنار حوضچه ی خاطراتم...تنها...در دوردست خودم زانو زده ام...دلم برای تازگیهای ورق نخورده ی خانه ی جدیدم میتپد.

فکرش راکه میکنم تمام عاشقانه هایم را در آغوش دارد.عاشقانه برای من یعنی:یک حوض در میان همهمه ی سکوت شبانه که کهکشانی از ستاره را بر من ارزانی دارد.عاشقانه برای من یعنی:بارانی که بی بهانه مینوازد.یعنی :سوسوی نگاه پرسشگر رهگذری که نشانی از من بپرسد.و من که تمام لحظه لحظه ام تماشاست.

پاچه شلوار بالازده و آب حوض و سرد و سرد...

و همه ی آرزویم :که بلمم کنار این حوض ...بروم غرق عشق بازی ستاره ها...با این چشمان گرم گرم گرم...

من دیوانه ی این خیره بازی هر شبم...

..................................................

عجب آرامشی دارد نبود او که همیشه نبوده...

...آرامش؟!و شاید اندکی...

اندکی غم و نه دقیقا ...همان حس موذی بی نشان که همیشه قلمرواش فراتر از هرچه بود و نبودم بوده...

و اما اکنون...دیگر یادواره ای نیست که حضورش قلبم را مرتعش سازد.

نه یادواره ای و نه دیگر هیچ...

فقط گاهی سوسوی نگاهی از دوردست که بیرحمانه عمق وجودم را نشانه میرود.بی آنکه بداند تمام این هزار و یکشب بر من چه گذشت...

هزار و یکشبی که هر بامداد و شامگاهش مرا به عروج رساند...

شگفتیهایی که دستان کوچکم رقم زد...